Geachte aanwezigen, y por supuesto una bienvenida especial  a Ana Toledo, el artista en la galería.De expositie die jullie vandaag bezoeken geeft een goede indruk van de kunstenaarshand van Ana Toledo Gonzalez: haar werk is herkenbaar door haar opvallende eigen stijl.

Ana zei in een artikel over die puzzelstukjes: 'Ons leven is de constructie van een gigantische puzzel en elke minuut, uur en dag maken onderdeel uit van deze puzzel. Elk puzzelstuk heeft weer een andere betekenis, zoals een emotie, een detail, een kleur, de structuur van het leven, een mooie dag wanneer de zon schijnt, een ongeluk, een weerzien, een plek, een dag met regen, een verlies, een grijze dag of een bijzondere herinnering. De moeilijke of simpele dingen van het leven'.

De laatste dagen liep ik vaker de galerie binnen en haar werk fascineerde me steeds meer en met name die puzzelstukjes. Waar doen ze u aan denken? Uw kindertijd? Mij wel! Ik heb namelijk gedroomd over puzzels: Puzzels maken, stukjes leggen en dan is opeens 1 stukje van die puzzel weg: je staat op, zoekt op de zitting, onder de tafel....En wat gebeurde er met een puzzel die niet meer compleet was? Ja, meestal werd ie weggegooid...... Kindertijd..

En nu? spelen puzzelstukjes nu nog een rol in ons leven? Ik denk dat mijn leven  in feite 1 grote puzzel is: ik verlies stukjes en er komen puzzelstukjes bij. En toch wil ik steeds dat mijn levenspuzzel compleet is, kloppend is, als een hart!

Zo zie ik ook Ana's schilderijen: ze kloppen! Ze vormen samen het beeld dat de kunstenares ons wil laten zien.

Ik heb ooit eerder gezegd:

We kijken en zien wat we niet zien

we beseffen en ervaren wat we niet ervaren

we voelen wat we niet voelen

Geschreven door Stella Houvast